#رمضان یک #رفیق است.
انگار انسانی با همه مهر و عاطفه و دقتش، در قالب زمان!
رابطه شگفت انگیزش با #قرآن هم از همین جاست.
قرآن هم یک انسان است، با لطف و پند و قهر و لبخندش، اما مکتوب!
ما باورش نمیکنیم! و ته قلبمان نمیتوانیم مثل انسان با او دوست شویم. برای همین، رمضان، هر سال میآید و ما را با خود به رویایی میبرد که در آن هرچیزی را بشود دید:: انسانی را ببین که شبیه هیچ آدمی نیست! کلیشهها را بشکن و با او رفاقت کن!
اینطوری است که #رمضان برای تنهاماندهها، دلتنگها و از کلیشه خستهها #سرزمین_موعود میشود.
سرزمینی که ۱۱ ماه را با ذوق، برای رسیدن به گرسنگی و تشنگیاش طی میکنند.
اصلا کی گفته هروقت خواستیم باید چیزی بخوریم یا بنوشیم؟
کی گفته #همیشه باید مثل #همیشه زندگی کنیم؟!
رمضان، عادتهای روزمره را به هم میریزد. مثل سفر!
و با برداشتن هر تکه از پازلِ #زندگی_همیشگی ، انگار تکانمان میدهد که بیدار بشویم!
هم به رویا میبرد، هم بیدار میکند.
هم تشنه میکند، هم سیراب
هم انسان است، هم سرزمین، هم زمان.